CHARYZMAT KARMELU

Charyzmat OCDS i jego misja w Kościele są takie same jak Zakonu Karmelitów Bosych – Karmelu Terezjańskiego i są one opisane przez Kościół w normach prawnych: w Konstytucjach OCDS w polskim Statucie OCDS zatwierdzonym przez Definitorium Generalne Zakonu Karmelitów Bosych 5 maja 2006 r. oraz
w Rytuale, którego polskie tłumaczenie zostało zatwierdzone w przez Kongregację Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów 18 grudnia 1995 r.
Karmelici świeccy, wierni przykładowi Zbawiciela i Jego wezwaniu do nieustannej modlitwy oraz głównemu nakazowi pierwotnej Reguły karmelitańskiej ” rozmyślając we dnie i w nocy Zakon Pański i czuwając na modlitwach”, ponad wszystko cenią sobie trwanie w obecności Boga, w ustawicznym pełnieniu Jego świętej woli. W tym celu mają ustawicznie pielęgnować ducha modlitwy i samą modlitwę, której poświęcą czas na miarę swoich możliwości – w wewnętrznej atmosferze skupienia. Mają starać się, aby dzięki słuchaniu słowa Bożego, przede wszystkim w świętej liturgii i czytaniu duchownym – rosło w nich „wzniosłe poznanie Jezusa Chrystusa” (Flp 3,8), czerpane z prawdziwych źródeł duchowości chrześcijańskiej i karmelitańskiej.

Życie liturgiczne, jako nieustanne uczestnictwo w Misterium paschalnym, jest pokarmem karmelity świeckiego w jego codziennym wysiłku podążania za Chrystusem ukrzyżowanym i zmartwychwstałym, celem dążenia do coraz doskonalszego zjednoczenia z Bogiem, czyniąc z radości i trudów swego życia ofiarę chwały i uwielbienia dla naszego Pana. Przejawem życia liturgicznego jest u świeckiego karmelity przede wszystkim udział w Eucharystii i modlitwie brewiarzowej Kościoła. Dlatego w miarę swych możliwości uczestniczy on codziennie we Mszy św. Każdego dnia odmawia też Jutrznię i Nieszpory według Liturgii Godzin, dodając także, jeżeli może, Kompletę przed nocnym spoczynkiem. Mając po temu słuszne powody można zastąpić ten obowiązek inną modlitwą. Ponadto karmelita świecki wysoko ceni sakrament pokuty i pojednania i praktykuje w miarę możności zwyczajowe formy pobożności chrześcijańskiej, które dla danego terenu może ściślej określać statuty partykularne.

Karmelita świecki ceni wysoko wezwanie Pana do zaparcia się siebie, do brania codziennego krzyża i podążania za Nim; a zatem kocha wyrzeczenie podjęte w jedności z ofiarą Chrystusa, mając stale w pamięci także przestrogę św. Matki Teresy, że „modlitwa i życie wygodne nie idą w parze” (Droga doskonałości 4, 2). Szczególnie wierny w zachowaniu pokutnych praktyk Kościoła, karmelita świecki – zgodnie z otrzymaną łaską i własnymi możliwościami – okaże swoją wspaniałomyślność w dołączaniu do nich innych praktyk umartwienia, zwłaszcza w okresach i dniach liturgicznych wybitnie pokutnych. Konkretne formy tych umartwień określają ściślej statuty partykularne. Członkowie w pełni należą do Zakonu Karmelitańskiego, są jego integralną częścią, nie są tylko członkami honorowymi, a z jego duchowości mogą prawnie czerpać dobra, korzystając z bogatych treści pozostawionych w dziełach przez wszystkich świętych Karmelu.

Być karmelitą świeckim znaczy stawać się pełniej chrześcijaninem według pewnego sposobu, który Duch Święty w swym nieskończonym bogactwie ofiaruje tej rodzinie zakonnej. Karmel staje się zatem dla swych członków miejscem uświęcenia, łaską osobistą, która została dana w celu realizacji swego pełnego człowieczeństwa według Ewangelii. Duchowość Karmelu dla świeckiego człowieka może być powodem złożenia profesji w zakonie, a zarazem życia w tym świecie zgodnie ze swoim stanem życia. Wierność Konstytucjom może uzdolnić do bycia bardziej pomocnym swojej własnej rodzinie, do wykonywania lepiej swojej pracy i tworzenia chrześcijańskiego środowiska w miejscu pracy, a także do cierpliwego przeżywania swej starości. Ujęcie świeckości i odniesienie do świata w Konstytucjach są bardzo pozytywne, doceniające w pełni wartość stanu świeckiego, zgodne ze wskazaniami Soboru Watykańskiego II oraz nie mające nic wspólnego z opozycyjnym nastawieniem do świeckiej rzeczywistości, jak to miało miejsce jeszcze nie tak dawno.

W życiu karmelity świeckiego w sposób szczególny jest obecna Najświętsza Maryja Panna przede wszystkim jako przykład wierności w słuchaniu i w służbie Panu, a także jako Matka Zakonu, troszcząca się o niego w specjalny sposób. Głębokie i wewnętrzne życie maryjne karmelity ma się przejawiać także zewnętrznie w formie codziennych szczególnych aktów ku czci Najświętszej Dziewicy oraz przez noszenie świętego szkaplerza karmelitańskiego, który można ze słusznych przyczyn zastąpić odpowiednim medalikiem szkaplerznym.

Karmelita świecki świadomy, że modlitwa i apostolstwo – kiedy są autentyczne – są nierozłączne i dają jedno drugiemu wzrost, angażuje się w intensywną praktykę miłości bliźnich oraz w podejmowanie własnej odpowiedzialności apostolskiej w Kościele i w świecie. Dlatego, chociaż w tym celu stara się także przede wszystkim o wzrost osobistego zjednoczenia z Bogiem i o świadectwo życia modlitwy, otwarty jest na każdy rodzaj działalności apostolskiej. Pracuje zwłaszcza w służbie powołań, dzieł misyjnych, nauczaniu modlitwy myślnej, oraz współpracuje w inicjatywach Zakonu.

Świecki Zakon Karmelitańsko-Terezjański, widząc siebie jako wspólnotę, pragnie naśladować Kościół pierwotny ożywiony „jednym sercem i jedną duszą” (Dz 4,32), wprowadza swoich członków w braterską Komunię z innymi członkami tej samej rodziny zakonnej i pod działaniem Ducha Świętego przyczynia się do wzrostu tworzących ją osób. Karmelita świecki uczestniczy w cierpieniach żyjących współbraci, szczególnie najbardziej potrzebujących, i pobożnie wspomina zmarłych, za których statuty partykularne przewidują specjalne modlitwy. Miejscowa wspólnota świeckiego zakonu zbiera się co miesiąc w celu stałej formacji wszystkich swoich członków, wspólnego zachęcania się, omówienia spraw zakonu, wspólnej modlitwy i ożywienia wzajemnej miłości. Zachęca się także do innych zebrań, wspólnych wyjazdów, na dni skupienia, rekolekcje, kongresy, itp.

 

KONSTYTUCJE ŚWIECKIEGO ZAKONU KARMELITÓW BOSYCH

STATUT ŚWIECKIEGO ZAKONU KARMELITÓW BOSYCH